तिमी टाढा गईसकेको थियौँ, अनि सम्झिएँ
मेरो पनि एउटा साथी थियो भनि सम्झिएँ
एक समय, जीवनको यात्रा जब ओरालो लाग्दै थियो,
दुःखमा ठेस लाग्यो र त्यहाँ पु¥याउने साथी पनि सम्झिएँ
निरन्तर दुःखहरुसँग लड्न सिकेर जब माथि उठेँ
प्रेरणा दिइरहेका इमान्दार दुश्मनको दुश्मनी सम्झिएँ
म गरिब थिएँ, र गरिब छु पनि साथीको मामलामा
गरिबी मेटाउने नाममा गरिब मेटाउने धनी सम्झिएँ
केहि नभेटिनु पर्नेहरु भेटिए, अनि नछुटिनुपर्ने छुटिए
जीवनको रीति सम्झेँर आकाश चिहाएँ र जननी सम्झिएँ
ईश्वर बलामी
२०८०÷०५÷१५
केही आए, केहीलाई भने बोलाउन बाँकी नै थियो
सपनाहरुको शोकमा सपनाहरु भुलाउन बाँकी नै थियो
तिमीले बोलायौँ, धन्यवाद ! तर म आउन सक्दिन थेँ
मलाई मलामीहरुलाई भोज खुवाउन बाँकी नै थियो ।
मलाई जात्रा बनाएर समयले जात्रा हेर्दै गरेको बेला
जात्रा हेर्न गएका मेरा साथीहरु नुहाउन बाँकी नै थियो
जति पनि पीडाहरु अट्ने खालको हुन्छ, मनको आकार
मन त हो ! मनले मनको मनलाई रुवाउन बाँकी नै थियो ।
मैले मलाई एक्लै छाडेको पनि धेरै नै भै सकेको छ
नाफा घाटा के कति भयो ? हिसाब मिलाउन बाँकी नै थियो ।
ईश्वर बलामी
२०८०÷०५÷१५
